Afgelopen week was ik in Polen voor het laatste deel van de instructeursopleiding van de Wim Hof Methode. We startten elke morgen met een sprong in het koude water (1°C) van de waterval naast ons hotel. Het was een zeer leerzame en inspirerende week, met veel koudetraining en tijd voor zelfreflectie.
Het mooie van trainen met de kou is dat zij hard en eerlijk is. Ze geeft je direct terug hoe goed je luistert naar je lichaam en of je in staat bent daar met focus en aandacht op te reageren. Via de kou ontmoet je je eigen angsten en blokkades. In de kou mag je pijn voelen, angstig of verdrietig zijn; het gaat er om dat je deze gevoelens ruimte geeft en ze erkent.

Op de vierde dag in Polen voelde ik een verkramping toen ik wilde springen. Ineens was het spannend. Ik nam een stap terug en liet het gebeuren. Emoties kwamen los, want ik realiseerde me dat dit exact een reflectie was van mijn gevoel. Ik was niet bang voor het koude water, ik was bang om te springen.
Al tijden had ik het gevoel op het randje te staan, om te kiezen voor het leven dat ik graag wil leven. Maar ik durfde de veiligheid niet los te laten. Wat zou ik onderweg tegenkomen? Wat zouden anderen ervan vinden? Wat als het tegen viel?

Toen ik bovenaan de waterval deze gevoelens onder ogen zag, besloot ik de symbolische sprong te wagen. Ik stapte naar voren en ging op het puntje van de rots staan (de hoge duikplank). Ik besloot dat ik met deze sprong mijn nieuwe leven in zou springen en mijn angsten zou loslaten.
Zodra mijn voeten het koude water raakten trok er een warme gloed door mijn lijf. Toen ik weer boven water kwam, kwamen vanuit het diepste van mijn lijf een aantal oerkreten los.

Kiezen voor dat wat ik echt belangrijk vind. Ik had het weer gedaan.