In 2009 startte ik met mijn eerste baan; als consultant bij een groot consultancybedrijf in Utrecht. Ik had in de jaren daarvoor een mooi CV opgebouwd met leuke studieresultaten, aangevuld met de nodige relevante bestuursfuncties. Voor de buitenwereld sloot de baan prima aan bij de eerste van stappen van een high potential op zijn pad naar een succesvolle carrière. Ik droeg keurige pakken, had een goed salaris, een lease-auto, laptop en telefoon. De wereld lag aan mijn voeten en het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat de groeibriljant in mij zou gaan glimmen. Een leven vol kansen en mogelijkheden lag aan mijn voeten.

Ik voelde echter al snel dat ik niet helemaal op mijn plek zat. Ik reisde veel, werkte hard en had geen leven buiten mijn werk.
Ik had helemaal niet het gevoel dat ik een leven van kansen en mogelijkheden tegemoet ging. Integendeel. Hoe langer het duurde, hoe pijnlijker het werd. Steeds vaker reed ik met tegenzin naar mijn werk en met tranen in mijn ogen weer terug.

In diezelfde periode werd mijn vader ernstig ziek. Eerst leek de situatie nog behandelbaar, maar in juli 2011 bleek dat er geen uitzicht meer was op genezing. Dit voelde helemaal niet goed; ik besteedde al mijn tijd en energie aan een baan die ik niet leuk vond en had tegelijkertijd het gevoel dat ik niet aanwezig kon zijn op de plek waar ik wilde zijn. Toen ik me dit realiseerde werd mij duidelijk dat er momenten zijn in het leven waarop er maar één juiste keuze is; de keuze van je hart. Ik liep naar mijn leidinggevende en nam cold turkey ontslag.

Een deel van mijn omgeving schrok van mijn besluit en oordeelde direct en hard. Ik was het voorbeeld van een verwende generatie die alleen maar wil doen wat ze leuk vinden en nooit hebben geleerd om hard te werken en om te gaan met tegenslag.
Ook mijn vader verzette zich er aanvankelijk tegen mijn besluit, maar al snel zag hij in dat deze keuze recht uit m’n hart kwam.

Ik heb nooit één seconde spijt van gehad van mijn besluit. Ik koos voor dat wat ik echt belangrijk vonden heb een mooi en intensief laatste jaar gehad met mijn vader. In juli 2012 overleed hij.

Door het ziekteproces van mijn vader leerde ik voor het eerst dat je echt mag kiezen voor dat wat jij belangrijk vindt. Je mag kiezen voor vrijheid, gezondheid, tijd met je kinderen, relatie of familie. En ja, dat heeft vaak consequenties, omdat je daarmee tegelijkertijd ook kiest voor een andere carrière, een oude auto, minder geld, minder status of een kleiner huis. Maar zolang je kiest met je hart maak je nooit een foute keuze.

Buiten zijn, wandelen in de natuur en de Wim Hof Methode helpen mij om te kunnen luisteren naar mijn hart en dus helpen ze me ook om te kiezen voor dat wat ik echt belangrijk vind.

#bliqopener #kiezenmetjehart #wimhofmethode #wandelcoaching